15 lutego 2026.
„Zaprawdę, powiadam wam: jeśli nie będziecie lepsi od uczonych w Piśmie i faryzeuszy, nie wejdziecie do królestwa niebieskiego”. (Mt 5, 20-22a)
Termin „faryzeusz” jest tak bardzo zdyskredytowany, że trudno nam zrozumieć, co Jezus miał na myśli, kiedy dokonywał tego porównania i zachęcał swoich uczniów, aby byli lepsi od nich. W rzeczywistości w tamtych czasach faryzeusze byli najbardziej religijnymi, przestrzegającymi zasad i wiernymi obrońcami Boga. Gdybyśmy mieli szukać odpowiednika, powiedzielibyśmy, że byli to ludzie „codziennej Eucharystii”; porównanie to nie jest sprawiedliwe, a nawet samo w sobie obraźliwe, ale pomaga nam zrozumieć, że apostołowie byli zachęcani do bycia lepszymi od najlepszych spośród Żydów. Ale lepszymi w czym?
Oczywiście nie chodziło o to, aby być bardziej skrupulatnym i wymagającym w kwestiach liturgicznych lub rytualnych (odpoczynek w szabat, zasady kulinarne, podatki świątynne itp.). Jezus chciał, aby przezwyciężyć ograniczenia, które krępowały serce dobrego Żyda, faryzeusza. Z pewnością tylko apostołowie mogli to dobrze zrozumieć pod koniec życia Chrystusa (kiedy podczas Ostatniej Wieczerzy dał im nowe przykazanie), a przede wszystkim po przyjściu Ducha Świętego. Ale już wtedy mogli zrozumieć coś z tego, czego Pan chciał ich nauczyć. Jezus nie chciał, aby zadowalali się niepopełnianiem zła lub przestrzeganiem praw; prosił swoich naśladowców, aby poszli dalej, aby czynili jak najwięcej dobra, aby nie byli zadowoleni, dopóki nie pomogą bliźnim z całej siły. Chrystus nie wymagał i nie wymaga od nas rzeczy niemożliwych; prosi nas po prostu, abyśmy kochali. A miłość zaczyna się od nieczynienia zła i trwa poprzez czynienie dobra. Tak jak On to czynił.
Postanowienie: Nie zadowalaj się tym, że nie czynisz zła. Zbadaj swoje sumienie pod kątem grzechów zaniechania, dobra, które mogłeś uczynić, a którego nie uczyniłeś dla własnej wygody.