5 kwietnia 2026.
“Pośpiesznie więc oddaliły się od grobu, z bojaźnią i wielką radością, i biegły oznajmić to Jego uczniom. A oto Jezus stanął przed nimi i rzekł: Witajcie. One podeszły do Niego, objęły Go za nogi i oddały Mu pokłon. (Mt 28, 8-9)
Co poczuła Dziewica Maryja, widząc swojego Syna żywego? Co poczuła Magdalena, Jan czy Piotr? Właśnie to powinniśmy poczuć my. Powinniśmy kochać Chrystusa tak samo jak oni. Tak bardzo, by powiedzieć – tak jak z pewnością powiedzieli oni: „Cieszę się tylko z tego powodu, tylko dlatego, że On, który umarł, zmartwychwstał. Nie cieszę się przede wszystkim z tego, że jestem bogaty, młody, zdrowy, ani nawet z tego, że kocha mnie osoba, którą kocham. Głównym powodem mojej radości jest to, że Chrystus, który umarł, zmartwychwstał”. Jeśli zmartwychwstanie Chrystusa ma służyć czemuś, to przede wszystkim powinno być przyczyną tego: radości dla mnie, jako wierzącego i Jego przyjaciela, ponieważ On, który umarł za mnie, zmartwychwstał.
Ponadto to zmartwychwstanie powinno być również źródłem nadziei. Nadziei na życie wieczne, co do którego mamy pewność, że istnieje właśnie dlatego, że Chrystus powrócił do życia po tym, jak zaznał śmierci. Jest to również źródło nadziei w sprawiedliwość Bożą, co do której możemy być pewni, ponieważ historia Chrystusa pokazuje nam, że choć zło ma swoją moc i wygrywa swoje bitwy, to dobro zawsze ostatecznie zwycięża i zawsze ma ostatnie słowo.
Chrystus żyje i cieszę się z tego powodu. Chrystus żyje i mogę mieć nadzieję, mogę wierzyć w siłę miłości, mogę wierzyć, że jest ona silniejsza od nienawiści, przemocy i grzechu. Nie zapominajmy o tym w tym tygodniu wielkanocnym, ale przede wszystkim nie zapominajmy o tym nigdy, nawet w mrocznych godzinach Wielkiego Piątku.
Postanowienie: Kiedy w tym tygodniu napotkasz problem, jeśli poczujesz pokusę, by popaść w przygnębienie, jeśli zwątpisz w sens miłości, pomyśl: Chrystus żyje, miłość żyje, miłość zwycięża.