15 marca 2026.
„Odpowiedział: »Czy jest grzesznikiem, tego nie wiem; wiem tylko, że byłem ślepy, a teraz widzę«”. (J 9, 25)
Opowieść o uzdrowieniu niewidomego od urodzenia może pomóc nam zastanowić się nad naszą własną sytuacją. My również możemy i powinniśmy powiedzieć, tak jak ten człowiek: „byłem niewidomy, a teraz widzę”. Bez Jezusa jesteśmy jak niewidomi, którzy kroczą przez życie nieznanymi ścieżkami i przez to potykają się. Bez Jezusa pakujemy się w kłopoty i popadamy w grzechy, które nas ranią, a nawet niszczą wiele możliwości, jakie oferowało nam życie. Bez Jezusa i moralnego światła, które On nam daje, dajemy się ponieść naszym instynktom, coraz bardziej liberalnej etyce społecznej i nie tylko stajemy się naszymi największymi wrogami, ale też wyrządzamy krzywdę tym, którzy nas otaczają, w tym tym, których najbardziej kochamy.
Natomiast dzięki Jezusowi mamy świadomość dobra i zła, która pomaga nam wiedzieć, którą drogą powinniśmy podążać, by nie zbłądzić. Nawet jeśli upadniemy, dzięki Jezusowi wiemy, że możemy zacząć od nowa, prosząc o przebaczenie, i wiemy również, jaką drogą powinniśmy ponownie podążać po upadku. Dziękujmy Bogu za to, że mieliśmy szczęście Go poznać, i biegnijmy opowiadać innym, że byliśmy ślepi, a Jezus nas uzdrowił, zbawił. Niezrobienie tego będzie poważnym grzechem zaniechania, bo być może to właśnie nasze świadectwo pomoże tej osobie, która jest ślepa tak jak my byliśmy, szukać i znaleźć Chrystusa, ujrzeć światło, dać się zbawić Panu. Nie bójmy się krytyki za to, że bronimy i żyjemy zgodnie z moralnością, którą nazywają przestarzałą; w głębi serca wszyscy podziwiają tych, którzy płyną pod prąd, a w każdej chwili historii to właśnie oni zbawili świat.
Postanowienie: Pamiętaj, że twoje życie powinno być inspirującym świadectwem dla innych. Nie ukrywaj swojej wiary z powodu wstydu. Bądź świadkiem.