5 lipca 2026.
Przyjdźcie do mnie wszyscy, którzy jesteście zmęczeni i obciążeni, a ja was pocieszę. Weźcie na siebie moje jarzmo i uczcie się ode mnie, bo jestem cichy i pokorny sercem, a znajdziecie odpoczynek. Bo moje jarzmo jest łagodne, a moje brzemię lekkie. (Mt 11, 28-30)
Jezus często mówił swoim naśladowcom o trudnościach związanych z podążaniem za Nim. Wielokrotnie ostrzegał ich, że bycie Jego uczniem oznacza podążanie trudną, a nawet niebezpieczną drogą. W ten sposób wykazywał postawę przeciwną do tej, jaką zazwyczaj przyjmują politycy, którzy obiecują wszelkiego rodzaju korzyści i rozwiązania tym, którzy oddadzą na nich swój głos.
Tym razem jednak Pan pragnie jasno pokazać, że podążanie za Nim oznacza również znalezienie ukojenia i pomocy, nawet pośród trudności i konieczności „brania na siebie jarzma”. Wiemy, że to prawda i że nikt tak jak Chrystus nie pociesza nas, ponieważ tylko On potrafi dotrzeć do głębi naszego serca i udzielić nam pomocy innego rodzaju. Pomoc, jaką oferuje nam Pan, często nie jest taka, jakiej byśmy sobie życzyli – aby cudownie usunąć nasze problemy –, ale polega na towarzyszeniu nam w naszej walce i dodawaniu nam sił, byśmy mogli stawić czoła problemom i je rozwiązać lub przynajmniej być szczęśliwi w każdych okolicznościach. Dlatego Jezus mówi, że „jarzmo” pozostaje, choć dzięki Niemu staje się „lekkie”.
Jezus wykonuje to dzieło bezpośrednio, w modlitwie, poprzez Eucharystię. Pragnie jednak realizować je również poprzez pośredników, poprzez swoich naśladowców, poprzez nas. Naśladowanie Chrystusa, naśladowanie Maryi, bycie „pocieszeniem dla strapionych” to wzniosły projekt życia. Przekażmy innym pocieszenie, które sami otrzymaliśmy. Bądźmy dla nich kanałami, które przybliżają ich i prowadzą do Jedynego, który może uśmierzyć każdy ból.
Postanowienie: Po pierwsze: czerpać potrzebne nam pocieszenie z modlitwy i Eucharystii. Po drugie: odkrywać, gdzie są ludzie cierpiący, i być dla nich pocieszeniem w imię Chrystusa.