13 września 2026.
„Petrus podszedł do Jezusa i zapytał Go: «Jeśli mój brat mnie obrazi, ile razy mam mu przebaczyć? Czy aż siedem razy?». Jezus mu odpowiedział: «Nie mówię ci, że aż siedem razy, ale aż siedemdziesiąt razy siedem»”. (Mt 18, 21-22)
W tym tygodniu „Słowo życia” wyraźnie mówi nam o przebaczeniu i poprzez usta samego Chrystusa podaje miarę, która jest zaproszeniem do dążenia ku nieskończoności: „przebaczać aż siedemdziesiąt razy siedem”, czyli przebaczać zawsze. Przebaczenie staje się zatem typową praktyką chrześcijańskiej miłości, czymś nieodłącznie związanym z chrześcijaństwem. Później, gdy ujrzymy Chrystusa na krzyżu przebaczającego swoim wrogom, zrozumiemy, do jakich skrajności powinno sięgać praktykowanie tej cnoty.
Pytanie brzmi, czy przebaczenie oznacza zapomnienie, czy też przebaczenie wiąże się z rezygnacją z ochrony przed osobą, która cię skrzywdziła i o której wiesz, że istnieje duże prawdopodobieństwo, iż zrobi to ponownie. Uważam, że przebaczenie nie stoi w sprzeczności ze zdrowym rozsądkiem, a czasami pewne postawy są największymi wrogami przesłania Chrystusa, ponieważ to, czego wymagają, jest praktycznie niemożliwe do spełnienia. Nie należy jednak zapominać, że przebaczenie oznacza w pewnym sensie zapomnienie, a także narażenie się na ryzyko ponownego krzywdy. Przebaczenie nie oznacza jednak ignorowania postawy osoby, która cię zraniła, lecz danie jej nowej szansy, o ile wykazuje ona poważne oznaki chęci skorzystania z niej. Oznacza to pomoc tej osobie, nawet jeśli na to nie zasługuje. Oznacza też rezygnację z zemsty, nawet jeśli masz taką możliwość.
A to oznacza również pomoc sobie samemu, ponieważ miarą, jaką zastosujesz, zostanie zastosowana wobec ciebie. Począwszy od Boga, a następnie wobec tych bliźnich, których zraniłeś.
Postanowienie: Zastanów się, kim są twoi „wrogowie”: ci, których nie lubisz lub którzy cię skrzywdzili. Zacznij im wybaczać, modląc się za nich, a jeśli możesz, pomóż im.