1 lutego 2026.
Błogosławieni, którzy się smucą, albowiem oni będą pocieszeni. (Mt 5, 5)
Opowieść o błogosławieństwach jest uważana za moralny program chrześcijaństwa. Chociaż można ją streścić w jednym przykazaniu, tak jak nauczał Chrystus podczas Ostatniej Wieczerzy, przykazaniu miłości, to jednak rozkłada się ona na nowy i oryginalny rodzaj „przykazań”, błogosławieństw. Nie chodzi już tylko o to, aby nie czynić zła, ale przede wszystkim o to, aby czynić dobro. Aby czynić dobro, musimy być hojni w wydawaniu naszych pieniędzy, co sprawia, że stajemy się nieco biedniejsi, ale jednocześnie sprawia, że ci, którym pomagamy, stają się nieco mniej biedni. Aby czynić dobro, musimy wypełniać nasze obowiązki, nawet jeśli oznacza to dla nas kilka łez. Aby czynić dobro, musimy bronić sprawy sprawiedliwości, a co za tym idzie, stać po stronie tych, którzy cierpią z powodu niesprawiedliwości, nawet jeśli sami stajemy się prześladowani. Aby czynić dobro, musimy działać na rzecz pokoju, łagodząc sytuacje przemocy, nawet jeśli komplikuje to nam życie i naraża nas na ataki obu stron konfliktu. Aby czynić dobro, musimy wybaczać, nawet jeśli nie spotyka nas podobne traktowanie ze strony drugiej strony.
Należy starać się praktykować wszystkie błogosławieństwa, ale na początek warto wybrać jedno – to, które jest dla nas najłatwiejsze – i skupić się na nim, nie zapominając jednak o pozostałych. Jedno po drugim, aby osiągnąć je wszystkie i stać się świętymi, tak jak święty jest Jezus. Bądź pokojowy. Bądź hojny. Bądź pokorny. Bądź roztropny. Bądź czysty. Bądź uczciwy. Bądź odpowiedzialny w swojej pracy. Bądź wierny w swoim małżeństwie lub w swoim powołaniu. A będziesz błogosławiony, będziesz szczęśliwy, jak obiecał Chrystus. Ponieważ konsekwencją miłości, nawet jeśli wiąże się ona z poświęceniem i prześladowaniami, jest błogosławieństwo, szczęście, pokój na ziemi i w niebie.
Postanowienie: Wybierz cnotę, która jest dla Ciebie najłatwiejsza. Żyj nią w pełni. Stań się jej specjalistą. A potem wybierz kolejną.