19 kwietnia 2026.
Kiedy tak rozmawiali i dyskutowali, sam Jezus podszedł do nich i zaczął iść razem z nimi. Jednak ich oczy nie były w stanie Go rozpoznać. (Łk 24, 14)
Jak opowiada nam św. Mateusz, Pan nie pozostawił nam jedynie swojej rzeczywistej obecności związanej z Eucharystią. Pragnął również pozostać z nami poprzez inną wyjątkową „substancję”: miłość i to miłość wzajemną. Rzeczywiście, powiązał swoją obecność z jednością wśród swoich uczniów: „Gdzie dwóch lub trzech gromadzi się w imię moje, tam jestem pośród nich” (Mt 18, 20). Dlatego dwaj uczniowie, którzy uciekali z Jerozolimy w drodze do Emaus, pomimo swojej tchórzliwości i braku wiary, nosili w sobie obecność Chrystusa, ponieważ kochali się i byli zjednoczeni w imię Pana. Jednak nie byli tego świadomi i dlatego Go nie rozpoznali.
To samo może przydarzyć się również nam. Być może nie zdajemy sobie sprawy, że Pan jest w naszym domu, i wypędzamy Go stamtąd, gdy kłócimy się między sobą, gdy dochodzi do przemocy lub napięć. Czasami, a właściwie bardzo często, dzieje się to z błahych powodów, z powodu drobiazgów, z czystego egoizmu. Wypędzamy Jezusa z naszego życia, gdy niszczymy jedność, gdy znika wzajemna miłość. Zapraszamy Go natomiast do naszego grona, gdy kochamy bliźniego w imię Pana, tak jak kochał Jezus i dla Pana. A On kochał z motywacji religijnej – dla Boga – oraz miłością, która obejmowała przebaczenie i wielkoduszność.
Możemy również odsunąć Chrystusa od siebie, a przynajmniej nie dostrzegać Jego obecności i w związku z tym nie doceniać jej, gdy uważamy, że opuścił nas z powodu trudności, z jakimi się borykamy. Nawet jeśli nie odczuwamy obecności Chrystusa, nie powinniśmy wątpić ani w Jego obecność, ani w Jego miłość.
Postanowienie: Zastanów się nad swoimi relacjami społecznymi (rodzina, przyjaciele, praca…), aby sprawdzić, czy postępujesz tak, by Pan był w nich obecny, i pomyśl czy panuje w nich jedność.