6 września 2026.
Gdzie dwóch lub trzech gromadzi się w imię moje, tam jestem pośród nich. (Mt 18, 20)
Chrystus jest obecny pośród uczniów, tak samo jak jest obecny w Eucharystii, choć jest to obecność innego rodzaju. Jednak, podobnie jak w przypadku Eucharystii, konieczne jest spełnienie pewnych warunków. Pierwszym z nich jest jedność, a drugim – to, aby ta jedność była w imię Pana.
Kiedy weźmie się pod uwagę dar, który ma zostać udzielony – obecność Pana – można zrozumieć, że każdy wysiłek jest wart zachodu, byleby tylko osiągnąć to, co zostało obiecane. Poświęcenie, jakim jest na przykład pokora i akceptacja wad bliźniego, zostaje wynagrodzone radością płynącą ze wspólnoty z Chrystusem. Kiedy jesteśmy z Nim, żyjemy w Niebie; kiedy zerwana zostaje jedność, kiedy odsunęliśmy Chrystusa od siebie, doświadczamy Piekła. Nie bez powodu Niebo oznacza przebywanie z Bogiem, a Piekło – życie bez Niego. Jakże często doświadcza się tego na przykład w domu. Kiedy brakuje miłości, często słyszy się: „Ten dom to piekło”. Mają rację, ale nie wiedzą, dlaczego tak jest. To właśnie nieobecność Jezusa, związana z brakiem miłości, uniemożliwia wspólne życie.
Co więcej, ta jedność musi być budowana w imię Pana, a zatem w jedności z Nim i z tym, kto Go reprezentuje – Kościołem. To również ma swoją cenę: polega ona na przyjęciu nauk Kościoła – wszystkich, w tym nawet tych, które mogą wydawać się trudniejsze do zrozumienia lub zastosowania w praktyce.
Cena może wydawać się wysoka, ale warto. Z drugiej strony nie należy się łudzić: jeśli nie zapłacimy ceny za jedność, zapłacimy cenę za rozłam. Jeśli nie dołożymy starań, by utrzymać rodzinę w jedności, będziemy musieli ponieść konsekwencje jej rozłamu. A skoro już mamy płacić, lepiej zapłacić za to, co łączy nas z Bogiem i daje nam szczęście na ziemi.
Postanowienie: Kierować się zasadą: „Lepiej jest być mniej doskonałym w jedności niż bardziej doskonałym w rozłamie”. Kultywować pokorę, cierpliwość i wierność Kościołowi.